1. Wat wil de overheid doen om de centralisatie van kankerbehandelingen te bevorderen?

Ik heb het liever over concentratie dan centralisatie. We willen, onder andere via nieuwe financieringsmechanismen, bestaande ziekenhuizen aansporen om nauwer samen te werken. In plaats van elk afzonderlijk dure apparatuur aan te kopen of eigen expertises te ontwikkelen, bundelen zij hun investeringen beter om zo gezamenlijk de meest geavanceerde behandelingen beschikbaar te maken voor patiënten. Dit soort concentratie zorgt er ook voor dat artsen en andere zorgverleners meer gaan samenwerken over de ziekenhuismuren heen, waardoor zij sneller expertise kunnen opbouwen in een bepaald domein van kankerbehandeling.

2. In welke mate hebben besparingen een invloed op de uitbouw van nieuwe zorgcentra en de ontwikkeling van innoverende behandelingen?

De hervorming van de ziekenhuisfinanciering is – zoals het woord het zegt – een hervorming en geen besparing. We hervormen om alle beschikbare middelen optimaal te benutten.Ons land heeft voldoende capaciteit voor de behandeling van kankerpatiënten.

Nieuwe zorgcentra zijn dus niet aan de orde. We investeren wel in nieuwe technologieën die gepersonaliseerde geneeskunde mogelijk maken. Zo voert het Kankercentrum samen met het Federaal Kenniscentrum momenteel studies uit naar de klinische bruikbaarheid van nieuwe generatie DNA-analysetechnieken op bredere schaal. Met de farmasector hebben we ook een Toekomstpact uitgewerkt, waardoor patiënten in ons land sneller toegang zullen krijgen tot de meest innovatieve medicijnen.

3. Hoever staat België in vergelijking met onze buurlanden? Zijn er concrete initiatieven/plannen voor een samenwerking over de grenzen heen?

Op het vlak van klinische proeven is België koploper in Europa. Hierdoor krijgen jaarlijks 170.000 Belgen vroegtijdig toegang tot innovatieve behandelingen, en dat komt vooral kankerpatiënten ten goede.

Daarnaast werken we internationaal samen om nieuwe behandelingen toegankelijk te houden voor onze patiënten. Ik heb hier het voortrouw genomen: in april 2015 heb ik een protocol ondertekend met mijn Nederlandse collega Edith Schippers over gezamenlijke onderhandelingen met de farmasector over de terugbetaling van weesgeneesmiddelen. En op termijn zullen we ook gezamenlijk evidentie verzamelen, registers bijhouden, expertise uitwisselen, enzovoort.

4. Wat is het standpunt van België ten opzichte van het categoriseren van kanker als een chronische ziekte?

Vandaag leven en overleven ruim 425.000 Belgen met kanker, en dat aantal blijft toenemen. Dat is deels een gevolg van onze beleidsinspanningen: door de verbeterde preventie en betere behandelingen is de overleving voor alle kankers gestegen van 55 naar 61% bij mannen en van 65 naar 68% bij vrouwen (cijfers 1999-2003 vs. 2004-2008).

Kanker evolueert duidelijk naar een chronische ziekte. Mensen met kanker maken vandaag ook al aanspraak op het statuut ‘chronische zieke’: ze moeten enkel het remgeld betalen bij hun huisarts en ze bereiken sneller het remgeldplafond, waarboven alle bijkomende kosten volledig worden terugbetaald.