Met welke soort kanker worstelde je moeder?

Mijn moeder had de ziekte van Kahler, een soort bloedkanker waarbij plasmacellen ongecontroleerd beginnen te groeien in het beenmerg. Dat uit zich in enorme pijnen, maar ze dacht dat haar hoge leeftijd daar iets mee te maken had. Daardoor heeft ze lang gewacht met het langsgaan bij een dokter.

Zegt dat ook iets over haar karakter?

Absoluut. Mijn moeder was een ongelooflijke doorbijter. Er was haar geen moeite teveel voor haar gezin en voor haar vriendinnen. Ze heeft ook een redelijk zware jeugd gehad waarbij ze als kind haar ouders moest helpen thuis en in hun textielbedrijf. Ik weet dat ze daardoor ambities had die ze nooit volledig heeft kunnen waarmaken. Die frustraties kwamen tot uiting toen mijn zus en ik aan onze hogere studies begonnen, waardoor ze na haar vijftigste nog een diploma in de sociale wetenschappen heeft behaald. Ik heb altijd enorm opgekeken naar mijn moeder en had genoeg redenen om zeer trots te zijn op haar.

Hoe heeft ze het nieuws dat ze kanker had zelf opgevat?  

Door het feit dat ze als jong meisje niet heeft kunnen doen wat ze wilde doen, vatte ze haar ziekte op als een enorme mokerslag en een soort van cynisch cadeau. Ze werd opstandig, kon het niet relativeren. Pas na verschillende chemokuren en stamceltherapieën is ze finaal zacht geworden. Ik heb daar alleszins de schoonste versie van mijn moeder gezien. Ze herwon een soort humor.

Heb je haar heengaan ondertussen een plaats kunnen geven? 

De eerste maanden na haar dood waren heftig. Ik werd fysiek meegezogen in haar sterven en het feit dat ze er niet meer was. Zeker omdat ik altijd een moederskindje ben geweest, ik hing als kind letterlijk aan haar rokken. Maar de laatste jaren is die pijn draaglijker geworden. Het leven neemt over en je gaat verder. Haar dood gaf mij ook een bom van energie. Ik besefte dat ik leefde en fysiek was ik aan het tintelen. De zachtheid die ik bij mijn moeder zag tijdens haar laatste dagen, heb ik gek genoeg ervaren als een geschenk. Het deed op een manier deugd om als gezin zo verbonden te zijn, zeker bij het zien hoe dapper, sterk en rustig onze mama was.

Heeft het ook een invloed gehad op hoe je op de planken staat? 

Zeker en vast. Na de dood van mijn moeder heb ik meegewerkt aan een aantal films die inhoudelijk heel confronterend zijn zoals “Tot Altijd” en “Onder Het Hart”. Dit zijn films waarin ik heenga en afscheid neem van mijn gezin, een confrontatie die ik bewust heb opgezocht. Maar ik voel de laatste tijd de nood aan een herwonnen lichtzinnigheid en dat het leven meer is dan in een ravijn staren. Ik denk in ieder geval dat het ene niet zonder het andere kan in mijn geval. Er is een enorme kabel die mij de hele tijd naar beneden trekt en me aan de grond houdt, maar ik ben op zoek naar manieren om die kabel te verlengen en te kunnen zweven af en toe.