Waar begint zo’n totaalaanpak?

“Een nauwe samenwerking tussen alle hulpverleners vormt de basis voor een correcte diagnose, behandeling en nazorg. Dat is de reden waarom het Oncologisch Centrum van het AZ St-Jan Brugge-Oostende de afdelingen medische oncologie en radiotherapie samenbrengt in één departement. Dat is zeldzaam in België. Zo’n bundeling van krachten betekent een absolute meerwaarde in het streven naar kwalitatieve zorg én patiëntcomfort. Naast de louter medische consequenties, zijn er nog diverse psychologische en sociale aspecten waaraan we aandacht besteden. Daarom is een multidisciplinaire aanpak, over de grenzen van de afdelingen heen, cruciaal.”

 

Hoe ziet zo’n multidisciplinaire aanpak eruit?


Wekelijks worden patiënten individueel besproken door een team van oncologen, radiologen, psychologen, chirurgen, enz.
 

“Wekelijks worden patiënten individueel besproken door een team van oncologen, radiologen, psychologen, chirurgen, enz. Zo bespreken we iedere weekdag een specifieke groep patiënten. Bovendien is er een intensieve uitwisseling van expertise tussen de verschillende ziekenhuizen uit de regio. Iedere casus wordt aangepakt vanuit een uitgebreid arsenaal aan kennis en knowhow. Navelstaren is in dit vak een foute strategie. De patiënt heeft recht op een beleid waarbij alle hulpverleners minutieus op elkaar zijn afgesteld.”

 

Wat betekent dat voor de patiënt?

“Het multidisciplinaire karakter zorgt voor een breed gedragen diagnose en efficiënte behandelwijze. De patiënt merkt vooral de uitgebreide praktische en emotionele ondersteuning tijdens en na de behandeling. Het aanbod is ruim: workshops, revalidatielessen, individuele gesprekken, enz. Er is immers nog een leven buiten het ziekenhuis. Het laatste wat we willen, is deze nazorg monopoliseren. Onze oncologisch verpleegkundigen en psychologen helpen om de brug te bouwen naar hun thuissituatie. Eigenlijk willen we de patiënten zo veel mogelijk buiten het ziekenhuis houden.”

 

Wordt deze praktische en emotionele ondersteuning altijd goed onthaald?

“Dat kan behoorlijk verschillen. Het gebeurt dat mensen een soort afkeer hebben ontwikkeld van alles wat rond een ziekenhuis hangt. De negatieve connotatie, angst en onzekerheid eisen hun tol. Dat is op zich gezond. Het helpt om mensen te stimuleren bij het onderhouden van hun leven buiten de ziekenhuismuren. In mijn ervaring staat zo’n 50% meteen open voor ons zorgaanbod, de andere helft heeft een duwtje nodig of bereiken we nooit. Wie eenmaal op dit aanbod is ingegaan, beklaagt het zich doorgaans niet: het is een handvat om zo snel mogelijk de draad zelfstandig weer op te pikken.”